Over de reanimatiecoach

Mijn naam is Susan Smak, woonachtig in Medemblik, samenwonend en moeder van 2 zoontjes, Cardiac Care verpleegkundige en reanimatiecoördinator in het Westfriesgasthuis Hoorn, NRR erkend Instructeur BLS en AED en PBLS.

Mijn achtergrond
Ik weet zeker dat mijn ervaring toen, langs het handbalveld (zie praktijksituatie), mij heeft beïnvloed in het maken van mijn keuzes. Zo koos ik voor de afdeling cardiologie toen ik klaar was met mijn opleiding tot verpleegkundige. Vervolgens heb ik een aanvullende opleiding Cardiac Care verpleegkundige gevolgd, zodat ik op de hartbewaking kon werken. Na ruim 13 jaar blijft mijn passie voor het specialisme cardiologie nog altijd bestaan. Sinds 2012 ben ik reanimatiecoördinator in het Westfriesgasthuis Hoorn. Binnen die functie houd ik me bezig met allerhande reanimatie-gerelateerde zaken zoals: beleid, materiaal, ontwikkelingen, statistiek, en onderwijs. De afgelopen jaren heb ik vele trainingen gevolgd en gegeven. Ook het geven van trainingen en cursussen blijkt een passie van mij te zijn. Ik krijg vele positieve reacties na afloop van de cursussen. Ik vind het een uitdaging om kennis op een ontspannen manier over te dragen. Mensen waarderen de voorbeelden uit de praktijk die ik kan beschrijven. Hierdoor spreekt de training meer tot ieders verbeelding. Het is een voorwaarde dat er een veilige leeromgeving is. Deelnemers krijgen dan zelf inzicht in hun verbeterpunten en vooral ook hun kwaliteiten.

Praktijksituatie
Het is een prachtige zonnige zaterdag. Je zit als wissel op de bank tijdens een handbalwedstrijd. Een speelster van de tegenpartij geeft aan dat ze gewisseld wil worden. Haar gezicht betrekt, het gaat zichtbaar niet goed met haar. Dan zakt ze plotseling in elkaar. Na enkele seconden ademt ze niet meer. De schrik dringt tot je door, dit gaat fout.

Waargebeurd verhaal
Dit is een concreet voorbeeld van hoe je in je dagelijks leven geheel onverwachts betrokken kunt raken bij een acuut levensbedreigende situatie. Het is echter meer dan een voorbeeld, het is een waargebeurd verhaal. Het overkwam mij toen ik 17 jaar oud was. Gelukkig was ik toentertijd in opleiding tot verpleegkundige. Ik had al een reanimatiecursus gehad en daardoor heb ik op de juiste manier kunnen handelen.